Uitgave 1 2023 

Vivianne Rijnders Vastelaovend column

Ze haange weer bove alle deure: de roed-geelgreun veendels! Mestreech is oonderweeg nao Vastelaovend. De kaw in m’n kneuk smèlt weg, iech krijg confetti in mie blood. De stad is z’ch aon’t pripperere! Veureg jaor zaote v’r nog in oonzekerheid; maag ’t wel, maag ’t neet? ’t Vollek vaan Mestreech zaot veur d’n tèllevisieum te zien wee us veur zouw goon in de Vastelaovend, in plaots vaan ’t benkelek momint op ’ne bomvolle Merret te beleve. Dao waor gei Prinsebal, gei kinderfies, geinen traditionele machseuverdrach. Meh toen … De vriedag…

Read More
Uitgave 11 2022 

Zaoleg nuijaor!

Soms valt je oog op iets waarvan je denkt: “Wat is het verhaal hier achter?” Ik fiets naar school. Kwart voor acht ’s ochtends, nog donker maar licht genoeg om een grote groep meeuwen op de Maas te zien. Heel dicht bij elkaar, als een wit eiland op het duistere water. Zoeken ze warmte bij elkaar? Geen idee, maar ik vind het mooi en bijzonder uitzien. De kerstlichtjes aan de Hoeg Brögk heten me welkom in Wyck. Een grote vrachtwagen rijdt piepend achteruit het Cörversplein op. Ik fiets er omheen…

Read More
Uitgave 10 

Regels

Toen ik vanochtend met mijn kleuters de klas binnen kwam, stonden ze aan de grond genageld, om vervolgens afwisselend in gejuich en verontwaardiging los te barsten. Het was onmiskenbaar dat ‘Rommelpiet’ zich uitgeleefd had. Er werd nog even getwijfeld over misschien toch een boef, maar toen ze de pepernoten ontdekten was het helder, Rommelpiet. Zoals elk jaar sloegen de kinderen gelijk aan het opruimen en binnen vijf minuten was alles keurig aan kant. Iedereen die onze klas daarna binnen liep, kreeg het verhaal in geuren en kleuren te horen. Stralende…

Read More
Uitgave 9 2022 

In bed met Jaap van Wyck

Vandaag deel ik de bekende Hästens boxspring met iemand die meer uren in de keuken doorbrengt dan in bed. Ik realiseer me eigenlijk nu pas dat ik had moeten vragen om een ‘ontbijt op bed’. Want naast me ligt JAAP VAN WIJCK, eigenaar van het bekende VAN WIJCK. In zijn prachtige zaak aan de Wycker Brugstraat kun je immers de hele dag ontbijten, sinds 2017 een uniek concept in Maastricht. Na vijf jaar Van Wijck is het tijd voor een terug- én vooruitblik. “Het was altijd al een droom om…

Read More
Uitgave 8 2022 

Culumn Vivianne Rijnders 8-2022

De R zit weer in de maand en dat blijkt voor de herfst ook gelijk het signaal om zijn intrede te doen. Ja, de natuur heeft regen nodig en we waren het besproeien van de tuin en het gesleep met zware gieters onderhand een beetje moe, maar wat valt dit dan toch tegen. Onze verbouwing is nog niet voorbij en de afgelopen twee maanden hebben we buiten geleefd. Koken, eten, werken, het tuintje was mijn huisje geworden. Maar nu sta ik ’s ochtends rillend onder de overkapping waar de regen…

Read More
UItgave 7 2022 

Echo’s

De echo van de vorige zomer klinkt soms nog na. Het ziekbed en overlijden van mijn schoonvader, en de hele toestand die je hebt als een laatste ouder het aardse voor het hemelse verruilt. Ik weet zelfs nog welke jurk ik op bepaalde dagen droeg. En onze week erna aan de kust, waar mijn kleindochter haar eerste stapjes zette op een uitgestrekt strand. Waar we het leven vierden en pa herdachten. We waren daar deze vakantie weer, op die plek aan zee waar ik me zo thuis voel. En waar…

Read More
Uitgave 6 2022 

Column Vivianne Rijnders 6-2022

Juli was de maand dat de zomervakantie begon. De maand van heet weer. Van lange dagen en buiten leven. En de maand van André Rieu. Het mocht weer! Na twee lange jaren van stilte in de stad en vooral stilte op het Vrijthof was het Rieu-circus weer neergestreken op haar thuisbasis. Helaas had ik geen kaartje kunnen bemachtigen maar ik kon bijna elke concertavond in mijn eigen achtertuin meegenieten. Als de wind een beetje gunstig waaide kon ik alles volgen. Ik hoorde zelfshet geroep: “Gaot nao hoes!” “Nein!” “G’r moot…

Read More
Uitgave 4 2022 

Column 4-2022

Afgelopen week was het achtentwintig jaar geleden dat totaal onverwacht mijn schoonbroer overleed. Een fataal ongeluk tijdens het duiken in het Zilvermeer bij Mol. Als ik richting Antwerpen rijd en Mol aangegeven zie staan, krijg ik het na al die jaren nog koud. Iemand op de televisie zien duiken brengt me nog steeds in ademnood. De plotselinge dood van deze lieve levensgenieter op zijn zevenentwintigste, was het eerste grote verdriet in ons leven. Jong als we waren, niet bezig met onze sterfelijkheid, maar eindeloos geluk normaal vonden. Dat geluk werd…

Read More
Uitgave 3 2022 

Column Vivianne Rijnders: roerige tijden

We zitten nog steeds in een bijzonder hectische tijd. Corona verdwijnt langzaam naar de achtergrond, omikron veroorzaakt immers niet veel meer dan een verkoudheid. Maar ik hoorde op de radio dat er in China weer een besmettelijkere variant van het virus is opgedoken. En in China is het twee jaar geleden begonnen … dus … beetje eng. Maar de oorlog in Oekraïne is veel enger. De stroom vluchtelingen is gigantisch, het is de snelst groeiende vluchtelingencrisis in Europa sinds de Tweede Wereldoorlog. Je wil helpen maar het zijn druppels op…

Read More
Uitgave 2 2022 

Versplinterd!

Op het moment dat ik dit schrijf, heeft Minister Ernst Kuipers net de versoepelingen aangekondigd. Dat betekent dat Carnaval kan doorgaan! Meteen krijg ik van alle kanten appjes over pekskes die in een noodgang gemaakt moeten worden en dat we nog ‘gauw even’ de bolderkar moeten omtoveren. Ik moet bekennen dat ik een rondje door de kamer heb gestuiterd. Zo heerlijk! Toch niet voor niks vanmiddag die ‘glitterhejse’ gekocht! Maar als u dit leest, is carnaval net voorbij. Hoe zou het geweest zijn? Ik hoop dat iedereen er een enorme…

Read More